HABERTÜRK YAZILARI/ ANKA KUŞU

ANKA KUŞU

Galiba birkaç tanesi kaldı.
Oysa yıllarca her 27 Mayıs’ta mutlaka en bir tanesi girmişti yaşamımıza…
Kimi zaman ‘Usta’ kendisi getirip dağıttı tek tek;
Kimi zaman kargodan çıktı, özenle ambalajlanmış.
Her birinde yukarıya doğru kanatlanan ‘Sıtkı’ imzası;
Ve boynunda ‘Anka’ yazısı…

xxx
Kimi zaman Meşrutiyet ve sonraları Büklüm Sokak’ta;
Bazen Sakarya Caddesindeki bir meyhanede, bazen “Cinnah sırtları”nda, çoğu zaman da Kale Washington’da dut ağacının altında…
Ama nerede olursa olsun her 27 Mayıs’ta masamızdan eksik olmadı.
Ambalajından çıktıktan sonra hepsi tek tek okşanmış, her biri ayrı ayrı sevilmiş, tek tek hepimize dağıtılmıştı.
Değerini bilemedik mi ne…
xxx

İlk karşılaştığım günkü öğretileri aklımda.
Karşımda yarım asırlık bir kalem; bir çağdaşlık simgesi, onurlu bir duruş.
İş görüşmesi ama ilk sorusu gazetecilikle ilgili değil sanki:
“Tiyatroya, konserlere gider misin?”
Verdiği öğüdün önemini birlikte çalıştığımız 15 yıl boyunca hiç unutturmadı.
Ankara’nın, sadece Meclis koridorları, siyasetçilerden ibaret olmadığını, sanatçılarıyla, komutanlarıyla, diplomatlarıyla, akademisyenleriyle, Başkent gecelerinde olmadan Ankara’da gazetecilik yapmanın sadece görüntüde kalacağını hemen her gün örnekleriyle gösterdi.
xxx

Güç koşullara karşın direnmekten vazgeçmiyordu;
Yaşama gücünü yazılarından alıyordu.
Her yazısında vurguluyordu; “Mutluyum. Yaşama gücümü de sevincimi de koruyorum hala...”
Sıkıntıda olduğumuzu anladığında da güç vermekten geri kalmıyordu; “Yılgınlığa yer yok.”
Hasan Cemal’in deyimiyle “Umudu dişlerinin arasına almıştı…”

xxx
Müşerref Hekimoğlu aramızdan ayrılalı 6 yıl olmuş.
‘Başkent Günleri’ 6 yıldır boş…
Cinnah sırtları anlamını yitirmiş;
Sanat Başkent’e neredeyse küsmüş,
Duvarlardaki tablolar öksüz,
‘Eller’ kim bilir hangi hain ellerde?
Anka Kuşları evimizin, masamızın en özel köşelerini süslemeye devam ediyor.
Belki efsane gerçektir;
Kim bilir, belki küllerinden yeniden doğar.
Umut hala dişlerin arasında