En çok Haziran ayını severim nedense...
Özellikle Ankara'nın...
Belki çekip gitme isteği uyandırdığı için;
Belki de hiçbir zaman çekip gidemedim için...
xxx
Bu Haziran da Şair'in anlattığı gibi geçti;
havada tüy
havada kuş
havada kuş soluğu kokusu
hava leylâk
ve tomurcuk kokuyor
Haziran'ı Hasan Hüseyin'in şiiriyle uğurladık bu kez;
Neyse ki bu yıl ‘ölmek zor' dizesini okumak zorunda kalmadık.
Üstüne Yaşar Seyman geldi yeni kitabıyla;
‘Göçmen Kalem...'
Ankara'yı kalemine dolayan Seyman bu kez gezi yazıları ile konuk oldu
okuma günlerimize;
Tam da ‘kaçma' duyguları depreşmişken...
Yıllarca gezdiği, gördüğü, gözleriyle, kalemiyle fotoğraflarını çektiği dünya kentlerine yolculuğa çıkardı bizi...
xxx
Zaman zaman duygularım depreşse de Seyman gibi ‘göçmen' yanım ağır basmaz benim.
Toprağımı kolay bırakamam.
Ne zaman yolculuk görünse ayaklarım geri geri gider.
Bu Haziran da öyle oldu...
Yeni anılar biriktirmek, yaşamıma yeni insanlar katmak için Ankara dışına atamadım kendimi.
Aldım Hasan Hüseyin'in ‘leylak kokulu' dizelerini, Ankara sokaklarına vurdum;
Festival zamanında...
Dört bir yanı festival Ankara'nın;
Shopping Fest, Büyük Ankara Festivali, Gölbaşı Andezit Taşı ve Sevgi Çiçeği Şenliği, Nallıhan Festivali...
Saymakla bitmez.
Ay boyunca Başkent'in her bir sokağında ayrı bir eğlence.
Daha dün 21 ayrı yerde düzenlenen konserlerle, rekor denemesi vardı.
Festivalleri severim ben, önemserim de.
Gelen sanatçıları, etkinlikleri beğenelim, beğenmeyelim;
Beğenenler var nasıl olsa.
Festivaller birbirini, tanıyan tanımayan insanları buluşturur.
İnsanlar kendilerine göre ‘keyif adacıkları' oluşturur.
Festival zamanı daldım ben de o keyif adacıklarına;
Kiminden ‘keyif' aldım, kiminde gözlemci olarak kaldım.
Birlikte bağırmak, birlikte gülmek, birlikte alkışlamak için herkesin her şeyde aynı düşünmesi, herkesin birbirini tanıması, gerekmiyor.
Kin, nefret, anlaşmazlıklar azalıyor; insanca duyguları çoğaltıyor.
xxx
Her ne kadar resmiyete dökülmese de ilan edilmemiş bir festival daha yaşadı Ankara son dönemde.
"Behzat Ç. festivali"
İnsanlar Pazar akşamları Karanfil Sokak'ta buluşup Çankaya Belediyesi'nin kurduğu dev ekranda izledi ‘Bir Ankara Polisiyesi'ni...
Hiç kimse yanındakine ‘Sen kimsin, niye benim yanıma oturdum' demeden sokağı doldurdu.
Birası elinde uzun saçlı genç erkek de, başörtülü genç kız da, annesinin, babasının elinden tutup getirdiği çocuklar da, çevredeki yaşlı başlı teyzeler de sokakta yan yanaydı.
Yanındakinin attığı sloganı beğenmese de kavga yoktu.
Ne yazık ki Haziran bitti.
Şimdi Temmuz zamanı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder